'Kia Ora: welcome to New Zealand' staat er bij aankomst op het vliegveld van Christchurch op een groot billboard. Nou, zo welkom voelen we ons echter niet. We ondervinden de strengste douanecontrole ever! Men wil precies weten waar we tijdens ons verblijf in Nieuw Zeeland naartoe gaan en ook moeten we ons uitvliegticket laten zien. Ben maar niet bang hoor, we laten ons vliegticket naar Fiji echt niet verlopen! Onze backpacks worden uitvoerig geïnspecteerd en de bergschoenen en teva's van Esmee moeten zelfs even mee om speciaal gereinigd te worden in het achterkamertje van de douane. Te veel onbekend zand, of zoiets. Wij denken dat ze bang zijn dat we vliegen uit de outback hebben mee genomen! Anderhalf uur later knikt de norse douanebeambte en mogen we eindelijk doorlopen. Maar niet voordat onze tassen ook nog eens door de x-ray zijn geweest. Net voor 12 uur 's nachts komen we in ons hostel aan en we kruipen stilletjes ons dormbedje in. Het hostel blijkt de volgende dag een goede keuze te zijn want het is er erg gezelllig. Zo gezellig dat we Christchurch zelfs helemaal niet gezien hebben. Drie dagen later kunnen we ons huis op wielen voor de komende vijf weken op gaan halen. We worden verwelkomt als spacetravellers en onze Spaceship, een Toyota Estima compleet met dvd-speler, ziet er goed uit! Komen de 18 dvd's die we in Jakarta voor €10,- op de kop hebben getikt mooi van pas!

We besluiten de eerste dag hetzelfde tempo aan te houden als de dagen ervoor en dus rustig aan te doen. We rijden via een panoramische route naar Akaroa, een dorpje wat 85 km verderop ligt. Bij aankomst worden we aangenaam verrast door het gezellige Franse sfeertje wat hier heerst. Het dorpje is in 1840 gesticht door een kleine groep Franse kolonisten en dat blijkt! We reserveren een plaatsje op de camping en genieten in de haven op het terras van het heerlijke weer met een gepast glaasje Chardonnay. Dit is het goede leven!

De volgende dag rijden we door naar Lake Tekapo. Een meer met turkoois water, uitzicht op de bergen en een romantisch kerkje aan de oever. De sterrenwacht bovenop een van de omliggende bergen biedt een super uitzicht over het meer en omgeving. We parkeren onze Spaceship aan de oever en worden zowat weg geblazen. Het is al snel duidelijk dat buiten koken op een gasbrandertje met deze wind niet gaat lukken. Dan maar het dorp in voor een Mexicaanse hap. Het weer in Nieuw Zeeland is trouwens een stuk koeler in vergelijking met Australië. De dagen voelen hier aan als een warme september-dag. Veel blauwe luchten en in de zon is het erg lekker. In de schaduw is het echter een stuk koeler en ook 's nachts koelt het af tot een graad of 10. Helaas ging het zonnige weer niet op voor de dag dat we naar Mt. Cook gingen. We wilden een wandeling van drie uur door de Hooker Valley (jaja) lopen maar vanwege de snel naderende regen moesten we deze inkorten tot twee uur. We konden nog net de besneeuwde bergtop van Mt. Cook zien liggen tussen de laaghangende bewolking, maar verder hield het op. We waren net op tijd terug bij de auto voordat de hel losbarstte! Aangezien de weersvoorspelling slecht bleef, besloten we Mt. Cook te laten voor wat het was en door te rijden naar Oamaru aan de oostkust. In Oamaru was het ook nog wat frisjes maar gelukkig wel droog. Prima weer om wildlife te spotten en we zien op het strand dan ook een aantal zeehonden een zeeleeuwen liggen. Ons fototoestel maakt weer overuren, echter wel op gepaste afstand. Je weet maar nooit wat deze beesten doen en ze schijnen vooral op de eerste 10 meter erg snel te zijn.

's Avonds trotseren we de kou en staan we compleet met betraande ogen en drie lagen kleding op een duintop te zoeken naar pinguïns. Deze kleine beestjes jagen overdag op voedsel in de zee en komen tegen zonsondergang het strand op waggelen. Al na 5 minuten wachten in de ijskoude wind staan we oog in oog met een geeloogpinguïn. Dit soort pinguïn is zeldzaam en erg schuw, maar wij hebben geluk want het kleine beestje staat op nog geen 2 meter van ons vandaan!

Op vrijdag 26 februari starten we onze Spaceship weer en drukken het gaspedaal in om richting Dunedin te rijden. Onderweg stoppen we bij de Moeraki Boulders. Deze keien zijn vrijwel perfect rond en liggen verspreid over een stuk strand van ongeveer 50 meter lengte. De keien zijn ongeveer 60 miljoen jaar geleden op de zeebodem ontstaan en zijn nu een toeristische trekpleister. Sjoerd vraagt zich af waarom dit in hemelsnaam een trekpleister is. Hoe dan ook; we maken een paar foto's en rijden daarna door. In Dunedin genieten we van een broodje Subway in het stadspark en gaan daarna door naar Otago Peninsula voor de koningsalbatrossen met een spanwijdte van 3,5 meter. ‘s Avonds kleden we ons wederom dik aan en verstoppen ons in het donker op het strand om de blauwe dwergpinguïn aan land te zien komen. Deze pinguïns komen in groepjes aan land en lopen bijna tégen ons aan onderweg naar hun nest! Kippenvel, en niet alleen van de kou!!! Omdat we geen genoeg kunnen krijgen van alle dieren maken we de dag erna een strandwandeling waar we weer zeeleeuwen zien liggen. We genieten uit de wind in de duinen van het zonnetje.

Nu we met een campertje rondreizen, koken we meestal zelf en zijn dus regelmatig in de supermarkt te vinden. We zijn inmiddels gewend aan het feit dat we niet alles kunnen krijgen en soms wel een half uur lopen te zoeken naar het juiste product. Esmee weet haar afkickverschijnselen van drop en kroketten na 5 maanden ook aardig in bedwang te houden. Als we echter de supermarkt van Te Anau binnen stappen en Sjoerd een Nederlands schap ziet, wordt hij helemaal blij. Esmee spurt er ook naar toe en ja hoor, de dropjes liggen al op haar te wachten! Er staan daarnaast knakworstjes, leverpastei en hagelslag van de Appie, rode kool van Hak, speculaas en nasikruiden van Conimex. Je raad het al; wij eten 's middags een lekker broodje knakworst!

Als we maandagochtend wakker worden, regent het buiten pijpenstelen. Angstvallig schuiven we de gordijntjes voor de ramen van onze Spaceship opzij. We hebben die dag een trip door de Milford Sound geboekt. Vol goede moed rijden we nog richting het fjord maar het mist steeds meer en het regent steeds harder! Gelukkig kunnen we onze boottocht verzetten naar de dag erna en we rijden het hele stuk (120 km) weer terug, hopende op beter weer voor dinsdag. De volgende dag houden we het tijdens de boottocht inderdaad droog. De boot vaart helemaal door tot aan de zeemonding van de Tasmanzee en we kunnen de steile rotsen van het fjord, de watervallen en de zeehonden nu wel goed zien. Na de tocht tussen de fjorden rijden we door naar Queenstown, 'the adventure capital of the world'. In deze stad is het bungeejumpen uitgevonden en je kunt hier echt op allerlei manieren je grenzen opzoeken. Wij beginnen met een halfuurtje jetboaten. Dit zijn speciaal ontworpen speedboten die met een gemiddelde van 80 km per uur, tussen nauwe rotspartijen over het water blazen. Het ziet er allemaal geweldig spectaculair uit. Als we eenmaal in de boot zelf zitten vinden we er echter beiden geen klap aan. Het gaat echt veel minder hard dan we dachten en de adrenaline is ver te zoeken. Tijd voor wat meer actie en adrenaline dus! Esmee boekt voor de dag erna een skydive van 12.000 voet.

Op 3 maart loopt Esmee met het klamme zweet tussen de bilnaad het boekingskantoor binnen. De teleurstelling is echter enorm als ze hoort dat alle skydives voor die dag gecancelled zijn vanwege harde wind. Dit was totaal niet verwacht omdat het juist zo'n stralende dag was. Balen!!!!! Helemaal als het de volgende dag regent en ook de tweede afspraak gecancelled wordt. Teleurgesteld komen we tot de conclusie dat Queenstown ons niet gebracht heeft wat we vooraf verwacht hadden. Op naar Wanaka dan maar. Totaal onverwacht klaart het weer op en als we in Wanaka aankomen, is er bijna geen wolk meer in de lucht. Snel naar het lokale informatiebureau om te kijken wat de mogelijkheden zijn voor een parachutesprong hier. Er is nog een plaatsje vrij om 5 uur 's middags en die kans grijpt Esmee met beide handen aan. En dan is het eindelijk zover; drie keer is scheepsrecht. Een raar pak aan, veel gordels en banden, een laatste groet op video voor het thuisfront en natuurlijk een laatste kus voor Sjoerd. Je weet tenslotte maar nooit.....

In het vliegtuig gaat het allemaal veel langzamer dan verwacht en als Esmee denkt dat ze al bijna op de juiste hoogte zijn, blijkt het vliegtuig pas op 6000 voet te vliegen. De helft pas! De zweethandjes en trillende benen zijn nu toch wel aanwezig! Op 12.000 voet schuift de deur van het vliegtuig open en voordat ze het door heeft, hangt ze buiten het vliegtuig. De laatste securitycheck wordt uitgevoerd en een seconde later suist ze door de lucht voor een vrije val van bijna een minuut. Wat een onbeschrijfelijk GAAF gevoel is dat zeg! Gelukkig gaat de parachute zonder problemen open. Sjoerd heeft alles op een afstandje kunnen volgen en ziet Esmee na de landing alleen maar op en neer springen met haar parachutist. Het is duidelijk dat dit wél een mega kick geeft! Voor Esmee 'by far het allervetste' wat ze ooit gedaan heeft!

Gelukkig is er iemand mee gesprongen die foto's en een video-opname heeft gemaakt zodat alles nog een keer beleefd kan worden. En nog een keer, en nog een keer......