Diepe wateren en hoogtepunten in de jungle van Borneo
Onze 'planning' geeft ons drie weken de tijd om Maleisië te leren kennen. Vooraf hadden we besloten om alleen het Maleisisch schiereiland in het westen te verkennen. Door de vele positieve verhalen over Maleisisch Borneo hebben we ervoor gekozen om onze drie weken met name hier door te gaan brengen. Vanuit Hanoi in Vietnam vliegen we in vier uur eerst naar Kuala Lumpur. We belanden in een guesthouse midden in de wijk Chinatown en verbazen ons over de vele nationaliteiten en godsdiensten die hier aanwezig zijn. Je ziet natuurlijk de voor ons inmiddels vertrouwde Chinese spleetogen, maar daarnaast leven hier Indiërs, Moslims, Westerlingen en natuurlijk Maleisiërs harmonieus samen. Kuala Lumpur doet ons, buiten de Petronas Towers, niet zo heel veel. We gebruiken de drie dagen die we er zijn dan ook voornamelijk om onze harde schijf weer even leeg te maken en de accu op te laden. De Starbucks en Haagen Dazs zijn blij met ons. Maar de eetstalletjes op straat met de meest geweldige saté slaan we zeker ook niet over!
In Maleisië kent men een heel bijzondere manier van schoonheidsbehandeling: de Fish Spa. Dit houdt in dat je met je voeten en onderbenen in een bad met vissen zit, die de dode huidcellen van je huid eten. Wij hadden dit al eens op tv gezien bij Yorin travel maar dat was met hele kleine visjes. Wij namen echter het bad met de grote vissen. In het begin vonden we het griezelig want als je je voeten boven het water hield, kwamen de vissen al naar de oppervlakte om hun voedsel te verwelkomen. Toen we het idee van vissen hangend aan je been naar de achtergrond hadden geschoven, gingen de voeten in het water. Het kietelt echt enorm en af een toe schop je zelfs in een reflex een stuk of twintig vissen weg!
Na drie dagen Kuala Lumpur is het tijd om het vliegtuig te pakken naar Maleisisch Borneo waar ons een reünie met Thijs en Patricia staat te wachten. We hebben elkaar anderhalf jaar geleden in Thailand ontmoet en zijn nu toevallig ook weer tegelijkertijd op wereldreis. Heerlijk om na ruim twee maanden reizen twee vertrouwde gezichten te zien! De eerste avond staat dan ook in het teken van eten, bier drinken (jaja, ook Esmee) en een potje poolen.
Borneo staat vooral bekend om zijn uitgestrekte regenwouden, palmolie plantages en natuurlijk de beelden van het WNF over de dieren die er nog in het wild leven. Wat wij niet wisten was dat een van de mooiste duikplekken ter wereld ook in Borneo te vinden is. Esmee zag dit als een uitgesproken kans om te leren duiken. Ze haalt Sjoerd over om samen de driedaagse PADI open water cursus te gaan volgen. De eerste dag is nogal zwaar omdat deze dag in het teken staat van de theorie. We verblijven dan ook helaas de hele dag in een klaslokaal om video's te kijken, boeken te lezen en opdrachten te maken (boring....). Dag twee en drie zijn de ‘natte' dagen en we liggen ook daadwerkelijk de hele tijd in het water. Esmee heeft met name de eerste dag behoorlijk moeite met het klaren van haar oren en het lijkt er even op dat zij haar linkeroor niet kan klaren. Gelukkig neemt onze duikinstructeur, Julian voor alles de tijd en gaat het al snel beter. Op onze laatste dag en ook daadwerkelijk onze laatste duik zien we, als slagroom op de taart, een zeeschildpad vlak voor ons voorbij zwemmen! Wat een bijzondere ervaring op 16 meter diepte!
Om te vieren dat we geslaagd zijn, duiken we 's avonds de kroeg in. Hier hebben we ons over laten halen om de volgende dag nog een dag te gaan duiken in Sipadan. Deze duikplek staat in de top tien van de mooiste duikplekken ter wereld. Onder het motto van: 'nu we er toch zijn', kunnen we dit dus eigenlijk niet overslaan. Het kost een paar centen maar...... het is absoluut de moeite waard geweest! Zodra we het water in gaan hebben we het gevoel midden in een aquarium te zijn beland. Het water is bizar helder en het koraal oogverblindend mooi. We zien de meest geweldige vissen om ons heen zwemmen en al na 5 minuten zwemmen er twee White Tip haaien op enkele meters afstand voorbij! Gelukkig zijn deze haaien niet gevaarlijk en kun je dus met een gerust hart dichtbij komen. Het blijft niet bij deze twee kanjers; we zien er tijdens de drie duiken van die dag regelmatig een op ons af zwemmen. Ook zien we nog behoorlijk wat zeeschildpadden van anderhalve meter lengte en ongeveer 300 kilo! Kortom, een dag om NOOIT meer te vergeten!!!! We beseffen ons wel dat we hoogstwaarschijnlijk voor de rest van onze duikcarrière verpest zijn....
Na een week in Semporna verruilen we de onderwaterwereld voor de dichte jungle van de lower Kinabatangan. We boeken een jungletocht voor drie dagen en verblijven midden in de jungle in een lodge aan de rivier de Kinabatangan. Dagelijks maken we twee boottochten (om 6 uur en om 16 uur) en lopen we overdag een tocht van drie uur door de bush bush. Aangezien het regenseizoen in Borneo is, regent het veel. De jungle is dan ook behoorlijk warm en vochtig en zit vol met muggen en bloedzuigers. Daarnaast stap je van de ene modderpoel in de andere, waarin je soms zelfs tot een halve meter wegzakt.
Tijdens de boottochten heeft Esmee constant het melodietje in haar hoofd van de reclames van het WNF. Je waant je echt in deze reclames met de mackaken, probosis monkeys, hornbills, krokodillen en ijsvogels om je heen. We zijn zo enthousiast dat we na de derde dag nog een extra dag bijboeken. We kunnen gewoon nog geen afscheid nemen van de jungle. Als klap op de vuurpijl zien we op deze laatste dag 's morgens vroeg twee wilde orang utans en 's middags een kudde olifanten op 5 meter afstand. Gelukkig zitten wij wel in ons bootje!
Woensdag 2 december nemen we een bus naar Sepilok en crashen daar in een leuk guesthouse. De volgende ochtend gaan we naar het rehabilitatie centrum voor orang utans waar we deze apen nogmaals van dichtbij kunnen bekijken. Woorden zijn overbodig; de foto's zeggen genoeg!
We zijn nu weer helemaal bij met onze verhalen en foto's. De videofilmpjes van de afgelopen tijd volgens snel! Voor iedereen alvast een fijne Sinterklaas!!!!
Sapa en Cat Ba Iceland
Onze trip naar Hanoi stond in het teken van een nieuwe lens voor de spiegelreflex camera. We hebben 1 dag de tijd om er naar op zoek te gaan. Al snel vinden we een Nikon zaak die de lens verkoopt die Esmee in gedachten heeft. Voor 350 US dollar mogen we hem meenemen. Dan komt het altijd terugkerende dilemma, waar je als reiziger dagelijks mee te maken krijgt. Past dit binnen ons budget? Wat gaan we dan de komende dagen of weken laten om dit te compenseren? Onze volgende bestemmingen na Hanoi zouden Sapa en Cat Ba Island, beter bekend als Halong Bay worden. Bij deze plaatsen is het schieten van mooie plaatjes zeker een must. De keuze tot het kopen van de lens was dan ook snel en rationeel gemaakt. DOEN!
Eind van de middag waren er nog kaarten beschikbaar voor het waterpoppen theater. Deze show speelt zich af in een klein bad waar poppen onder water worden bediend, ondersteunt met typische Vietnamese muziek. Het was leuk om deze show te zien. Echter na de 40 minuten die Sjoerd opgevouwen heeft gezeten in een stoeltje, wat naar Aziatische maatstaven is gemaakt, vond Sjoerd het prima dat de show afgelopen was. Dezelfde avond nemen we de slaaptrein naar Sapa waar we de volgende ochtend om vijf uur aankomen. Het plaatsje ligt op 2400 meter hoogte, en staat in het teken van trektochten tussen de rijstterrassen. We kiezen een smerig hostel uit waar we een super uitzicht hebben over de bergen. 's Ochtends huren we een scooter en rijden naar het naastgelegen dorp om treinkaartjes te kopen voor de terugweg drie dagen erna. Om er te komen rijden we de 30 km lange bergweg naar beneden. Een mooie tocht waar we dan ook met regelmaat even gestopt zijn om te genieten van het uitzicht. Eenmaal aangekomen om 11.10 uur is het loket net dicht en mogen we wachten tot 14.00 uur. We proberen de nog aanwezige dame er van te overtuigen dat we helemaal uit Sapa komen om treinkaartjes te kopen, maar ze is standvastig stug en maakt de lampen uit en loopt zomaar weg! We besluiten terug naar Sapa te rijden om in de middag opnieuw te komen. Deze mooie route wil je immers best twee keer rijden. Tijdens deze terugweg wordt onze aandacht getrokken door een mannetje wat aan de kant van de weg zit met een zwarte lap voor zich op de grond. We keren de scooter, om van dichtbij te kijken wat het precies is. Het mannetje blijkt een wild zwijn gevangen te hebben en is het volledige dier aan het verkopen aan de locale, die er happig op af komen. Een mes en een weegschaaltje zorgen ervoor dat het zwijn langzaam kleiner wordt.
Voor de dag erna boeken we een twee daagse trektocht via de rijstvelden naar de bergdorpjes. Sapa is zeer toeristisch en dit zie je voornamelijk aan de vele locale mensen, genaamd Black M'Hong, die continu achter je aanrennen om spulletjes te verkopen. Dit volkje loopt in typische klederdracht en zijn hoogst irritant. Buy for me! Buy for me, bedoelt om de tasjes en armbandjes te verkopen. Wanneer je niks koopt wordt je gelijk uitgemaakt voor: ‘You're a liar because you buy nothing'! Sjoerd is daar natuurlijk na enkele minuten al helemaal klaar mee. Vooral omdat deze mensen je gedurende de twee daagse tocht blijven volgen. Iedere toerist wordt tijdens een trekking bij gestaan door een locale Black M'Hong. Of jij dit graag wil of niet, is van ondergeschikt belang. Deze vrouwtjes zijn in staat om met speels gemak over stenen, gladde wegen of boomwortels te lopen. Zelfs met een paar maanden oude baby op hun rug, die de volledige dag in de hitte mee bungelt! Het enige doel om sneller te zijn, is ons bij te staan bij het nemen van lastige hellingen. Wanneer deze vrouwtjes je namelijk een aantal keer hebben geholpen door middel van een handreiking over een slootje, betekent dit in hun ogen dat je zeker iets moet kopen bij ze. Dag één van onze trektocht is het bloedheet wanneer we over de rijstterrassen lopen. Het uitzicht dat we continu voor ons zien is super. Dit zorgt er voor dat afzien en genieten gelijk op gaan.
Begin van de middag komen we langs een locale school. Sinds 10 jaar is de Vietnamese regering bezig om op zeer afgelegen gebieden op het platteland het onderwijs meer te stimuleren. Het is bijzonder om te zien met hoeveel passie de kinderen naar school gaan. We hebben de mogelijkheid om de klaslokalen van binnen te zien tijdens de les. Onderweg komen we twee Nederlandse meiden tegen (Tessa en Marije) doordat meerdere groepen samengevoegd worden om in dezelfde homestay te slapen. 's Avonds krijgen we door de locals een goede maaltijd geserveerd en blijft het lang gezellig. De tweede ochtend blijkt dat het weer volledig omgeslagen is naar mistig en regenachtig weer. Dit zorgt voor grappige taferelen op de modderige kleigrond langs de terrassen. Om de paar meter gaat de een na de ander op zijn plaat. Gelukkig allemaal zonder letsel, maar ieders kleding krijgt een steeds kleurrijker geheel. Na de lunch nemen we afscheid van Tessa en Marije waar we een gezellige avond mee hebben gehad.
's Avonds pakken we de slaaptrein terug naar Hanoi met als doel in de ochtend gelijk de bus te nemen naar Haiphong en vervolgens de boot naar Cat Ba Island. Wie Cat Ba Island googled vindt met zekerheid mooie plaatjes van zon, zee en idyllische strandjes. Echter noemen wij het Cat Ba Iceland. Ondanks het feit dat we een heel mooi eilandje aan de kust bezoeken is het er ontzettend koud. We lopen dan ook 4 dagen in onze thermo kleding en hebben ieder onze fleecetrui én windstopper aan! Ons bounty resortje aan het strand met bamboe huisjes is volledig uitgestorven. We zitten dan ook als enige op het resort.
De eerste dag hebben we een scooter om het eiland te verkennen. Al snel komen we bij een grot uit die we voor een paar Dong kunnen bekijken. Het is een geheim ziekenhuis wat is gebouwd in de Vietnam oorlog tegen Amerika tussen 1965 en 1975. Voornamelijk Vietcong soldaten hebben er die periode een behandeling gekregen. Uiteindelijk is het ziekenhuis ook nooit ontdekt door de Amerikanen vanwege de slimme en efficiënte indeling van de grot, met diverse vluchtroutes.
De daar op volgende dagen wachten we iedere ochtend op de zon. Met onze zwembroek en bikini aan lopen we iedere ochtend naar buiten. De teleurstelling is iedere dag weer even groot en binnen enkele seconden doet de kou ons weer besluiten om de warme kleding aan te trekken.
Wat rondlopend in het dorpje komen we heel toevallig Tessa weer tegen, waar we drie dagen eerder afscheid van hadden genomen in Sapa. Een tweede gezellige avond ligt in het verschiet. Omdat er verder niks te beleven is in Cat Ba Town en het weer ook niet beter wordt, besluiten we de laatste dag de boot via Halong Bay te reserveren om direct terug te reizen naar Hanoi. Die ochtend varen we door de mooie wateren van Halong Bay en trekt de bewolking wat weg, waardoor we kunnen genieten van de rotsachtige gestalten in het water.
De volgende ochtend vliegen we door naar Kuala Lumpur in Maleisië. Onze plannen voor Maleisië hebben we enigszins omgegooid. We hebben het schiereiland verruild voor twee weken Maleisisch Borneo waar we ons ook hebben ingeschreven voor een drie daagse PADI duikcursus. We hebben er zin in!
Op stap met de Easy Riders
Wij nemen onze woorden terug over de slaapbus. Eerder zeiden we namelijk al nooit meer een slaapbus te nemen. Toch zijn we er weer in terecht gekomen! We hadden een touringcar-bus geboekt van Mui Ne naar Dalat. Een route van 140 km waar we 4 uur over zouden doen. We begonnen onze reis in een klein busje en halverwege werden we ergens afgezet om te wachten op een andere bus. En ja, hoor... we zagen hem aan komen rijden: ‘de slaapbus'. Natuurlijk kregen wij weer de achterste bedden in de bus, waarbij 5 mensen naast, of beter gezegd half op elkaar liggen. De beloofde 4 uur durende trip duurde daarnaast uiteindelijk 9 uur. En ja, de Vietnamese slaapbussen zijn net zo verschrikkelijk als de Chinese!
Na aankomst in het hostel in Dalat hebben we gelijk een 5 daagse tour geboekt met de Easy Riders door de Central Highlands. Een tocht van Dalat helemaal naar Hoi An, wat 850 km verderop ligt. Easy Riders zijn Vietnamese motormuizen die erg veel kennis over de omgeving hebben. Ze nemen je graag mee achterop hun motor, waarbij je bagage ook op de motor gebonden wordt en tevens als rugsteuntje dient. Vooraf hadden wij allebei een zeer hoge verwachting van deze trip, juist omdat je echt weg bent van het toerisme en op de meest bijzondere plekken komt.
's Avonds spreek je de tour af en betaal je ook gelijk een behoorlijk gedeelte aan. Achteraf beseffen we ons dat het nog maar de vraag is of ze je dan ook 's ochtends wel op komen halen. Gelukkig zijn onze Riders Mui en Thanh te vertrouwen en staan ze de volgende dag netjes om 8 uur op ons te wachten. We beginnen deze eerste dag bij het crazy house in Dalat zelf. Dit is een architectonisch hoogstandje, wat in 1990 ontworpen is door de dochter van een of andere Vietnamese minister. Ze heeft in Rusland architectuur gestudeerd en is daarna met dit nogal bijzondere project aan de slag gegaan. Het is met recht een vreemd huis te noemen.
Eigenlijk zijn we vrij snel na dit huis vertrokken richting de ongerepte omgeving van de Central Highlands. Een gebied waar geen enkele toerist te ontdekken valt en waar je het echte Vietnamese leven nog ziet. Een gebied waar de kinderen lachend naar je zwaaien en oudere mensen verbaasd naar je westerse gezicht kijken. Een gebied waar men nog echt verbaasd is over onze lichte huid, de grote voeten van Sjoerd en de beharing op zijn armen. Ook een gebied waar je met open armen ontvangen wordt bij minority-stammen die zo arm zijn, maar toch hun rijstwijn en bananen uit de kast halen, speciaal voor jou.
We beseffen ons hoe bevoorrecht dat we zijn om dit allemaal mee te mogen maken! Het is moeilijk te omschrijven hoe geweldig veel indruk deze trip op ons gemaakt heeft. We hebben zoveel gezien en mee gemaakt. We hebben onder andere koffie- peper- en rode curryplantages's bezocht. We hebben diverse enorme watervallen gezien. We zijn gaan kijken in een zijdefabriek en een bezemmakerij. Van een typisch Vietnamese begraafplaats naar een 91 jaar oude oorlogsveteraan. Van diverse minority dorpen, via de Ho Chi Minh trail en Charlie Hill naar de dichtbegroeide regenwouden. Onderweg op de motor vliegt het ene na het andere fotomoment aan je voorbij. Kortom een fantastische, niet te vergeten trip achterop de motor. Vanaf dag drie begint het helaas onophoudelijk te regenen waardoor wij kompleet ingepakt in een regenpak achterop de motor zitten. Dit mag de pret niet drukken; al is het wel jammer dat alle fotomomenten voorbij schieten zonder dat we ze kunnen vastleggen.
Op de vijfde en tevens laatste dag van onze tocht komen we aan in Hoi An. Een authentiek dorpje wat bekend staat om zijn lampionnetjes aan de huizen. Omdat ten zuiden van Hoi An een paar dagen ervoor een tyfoon langs geraasd is (vandaar onze vele regen), ziet het dorpje er een stuk minder interessant uit. Veel straten zijn onder water gelopen. We besluiten hier dan ook maar twee dagen te blijven. De laatste dag is het weer droog en verkennen we de omgeving met een scooter.
We reizen per trein door naar Hue waar we de tombes van keizer Tu Duc bezoeken en Esmee eindelijk weer eens geshopt heeft. Ze is helemaal blij met haar nieuwe korte broek en shirtje; en dat voor maar 20 euro! Zo goed als Hue begon, zo slecht eindigt het. Er vind zich een kleine ramp plaats. Esmee laat in een onoplettend ogenblik haar spiegelreflex camera op de grond vallen! Het gevolg is een hoop stress en een kapotte lens. Gelukkig blijkt de camerabody zelf niet kapot te zijn. Maar ja, zonder lens op de camera geen foto´s. En dat terwijl we voor de volgende dagen Halong Bay op het programma hebben staan. Een zeer fotogeniek stukje Vietnam! Esmee is compleet van de leg en Sjoerd rijdt het hele stadje af op zoek naar een fatsoenlijke camerazaak. Helaas zonder resultaat. We besluiten dan ook om onze route om te gooien en eerst richting Hanoi te treinen voor een nieuwe lens. Ons al gekochte treinkaartje richting Halong Bay kunnen we gelukkig nog omruilen.
En terwijl de bananenbomen, tapiocaplanten, kleine dorpjes en waterbuffels aan ons voorbij schieten, komen we dichterbij Hanoi waar we hopelijk een oplossing vinden voor onze kleine ramp.....
Zuid Vietnam
Het eerste wat ons opvalt als we, na een vlekkeloze vlucht, aankomen in Saigon (Ho Chi Minh City) is dat de straten zo schoon zijn in vergelijking met China. Je kunt met een gerust hart op je havaianas rond lopen zonder meteen zwarte voeten te krijgen! Direct daarna valt ons de hoeveelheid aan scooters op. Een grote stroom van brommende Honda's waar geen eind aan komt; het zijn er echt duizenden. Oversteken in Vietnam is dan ook echt een uitdaging. Je zult nooit een lege straat aantreffen dus de meest doelmatige manier van oversteken is gewoon de straat oplopen en hopen dat de scooters langs je heen rijden! En, vooral NIET stil staan want dan weet niemand meer wat je van plan bent. Na het verkeer geobserveerd en overleeft te hebben zijn we naar een lokale markt gegaan; de Ben Thanh market. Dit is een overdekte, volgepropte markt waar je vanalles kunt kopen. Van kleding tot garnalen en van theesetjes tot noodlesoep; echt alles is er te koop.
De tweede dag in Saigon hebben we een georganiseerde tour geboekt naar de Cu Chi tunnels. Als je door Vietnam reist, kun je niet om oorlog heen. Het land heeft een lange geschiedenis van oorlogen met de Chinezen, de Fransen, de Japanners, een oorlog tussen het zuiden en het noorden van het land, en de bekendste oorlog van 1960 tot 1975 met Amerika. Rondom Saigon ligt een netwerk van smalle tunnels wat door de Viet Cong gebruikt is tijdens de Vietnam oorlog met Amerika. De tunnels zijn echt bizar klein en je kunt er alleen maar doorheen kruipen op handen en voeten. Buiten de tunnels zijn ook verschillende boobytraps te zien die de Viet Cong in de omgeving uitzette. Aan het eind van de tour kregen we de mogelijkheid om met diverse geweren te schieten. Het is een beetje vreemd om dit hier te kunnen doen maar Sjoerd heeft de mogelijkheid toch gegrepen om met een M16 te schieten.
Tijdens de tour hebben we twee Nederlanders leren kennen (Peter en Tim) die al aan het einde van hun vakantie waren. Omdat ze nog wel wat tips over Vietnam voor ons hadden, hebben we 's avonds afgesproken om wat te gaan drinken. ‘Wat gaan drinken' was echter zo gezellig dat het eindigde in een hoop cocktails en vier zatte Brabanders! We hebben de dag erna dan ook maar gebruikt om onze katers te verwerken....
Een twee-daagse tour door de Mekong delta was het volgende wat bij ons op het programma stond. Omdat de tour kleinschalig is en we maar met ongeveer 10 personen zijn heeft het gelukkig geen ‘we lopen met z'n allen achter de gids aan' gehalte. Na een behoorlijke busrit richting My Tho zijn we over gestapt op een bootje om een fabriekje te bezoeken waar men kokossnoepjes maakt. Hier kon tevens rijstwijn en snakewine geprobeerd worden. Juist ja; slangenwijn! Esmee slaat over, maar Sjoerd ruikt de alcohol en wil dit wel eens proeven! Na een fietstochtje op eigen gelegenheid over het platteland en een boottochtje door de mangrove eindigden we bij een imker die in zijn achtertuin een boa in een kooi heeft liggen. Of we deze even vast wilden houden? Dit keer is Esmee de held van de dag!
Nadat we van de schrik bekomen waren werd het tijd voor wederom een lange bustrip richting Can Tho, waar we in een homestay bleven slapen. Bij aankomst hingen de hangmatten al klaar en zat er een klein Vietnamees mannetje op zijn gitaar te spelen. De dag had niet beter kunnen eindigen!
Onze tweede dag begon om zes uur 's morgens met een koude douche. Maar ook met een heerlijk ontbijtje aan het water van de delta! Het is bijzonder om te zien hoe het leven rondom het water langzaam op gang komt. De rede voor ons vroege vogel gedrag is het bezoek aan de floating market; een drijvende markt waar men voornamelijk groente en fruit verkoopt. Deze markt is vooral 's ochtends vroeg vol bedrijvigheid. In de omgeving van de floating market bevinden zich diverse noodle- en rijstfabriekjes waarvan we er twee bezoeken. Ook hier gaat nog erg veel met de hand en zijn machines zeldzaam. Zakken rijst van minimaal 60 kilo worden zo op de rug genomen en naar de andere kant van de warme en benauwde fabriek gesjouwd. Van Arboregels of het zogenaamde ‘rugboekje' heeft men hier nog nooit gehoord! Nadat we op de boot gestapt zijn voor het laatste gedeelte van de tour begint het ontzettend hard te regenen. Het houdt ook niet meer op en we zijn erg blij dat we onze regenponcho's bij ons hebben om toch nog droog bij de bus aan te komen.
De volgende ochtend besluiten we dat we de afgelopen anderhalve maand genoeg de toerist uitgehangen hebben en we nemen een bus naar Mui Ne. Dit is een klein paradijsje aan de oostkust van Vietnam. We nemen ons voor om de komende vier dagen vooral even helemaal niets te gaan doen. Lekker in de schaduw van een palmboom op het strand of aan het zwembad liggen met een boekje erbij en de ipod op! HEERLIJK!!!!!
Af en toe onderbreken we het relaxen om een hapje te gaan eten maar verder dan ons resort komen we nauwelijks. Toch wagen we ons aan twee kleine uitstapjes; de Fairy Spring en de rode zandduinen. Bijna schuin tegenover ons resort begint de Fairy Spring. Dit is een beekje op enkelhoogte waar je, tussen de prachtige rode zandduinen, doorheen kunt lopen richting een waterval. Een lekker verfrissende wandeling en absoluut de moeite waard! Aan het eind van de derde dag huren we bij ons resort een scooter en rijden via het vissersdorpje richting de rode zandduinen waar we van de zonsondergang genieten en compleet gezandstraald worden.
Na vier dagen relaxen is onze harde schijf weer helemaal leeg en de accu opgeladen. We zijn klaar voor de bus naar Dalat. Dat hebben we geweten.......
Wist je dat...... China
Wist je dat.......
- Chinezen gemiddeld 6 keer per dag op de grond spugen
- Chinezen ons aankijken omdat we open schoenen dragen
- Chinezen gek zijn op waterfonteinen
- een zebrapad in China eigenlijk geen zebrapad is
- je in China gewoon mag bellen tijdens het autorijden
- je ook rechts mag inhalen, over de vluchtstrook mag rijden en aanhoudend mag toeteren
- er ondanks alles weinig auto-ongelukken gebeuren
- Chinezen tegenwoordig soms wel meer dan 1 kind mogen krijgen
- Chinezen niet doorspoelen nadat ze naar het toilet zijn geweest
- sommige wc's geen deur ervoor hebben en je dus gezamelijk zit te schijten
- bouwvakkers in China bijna allemaal vrouw zijn
- je China verlaat met meer vragen dan dat je ermee binnen kwam
Van karstgebergten naar wolkenkrabbers
Ja, wij zaten in Yangshuo toen er een luchtballon neerstortte en vier Nederlanders dodelijk met zich meenam. Nee, we hebben niet het gevoel aan de dood ontsnapt te zijn omdat wij de dag erna eigenlijk ook zo'n ballonvaart wilde maken. Maar je word je wel weer even bewust van het feit dat reizen risico's met zich mee brengt. Tevens heeft het ons ook bewust gemaakt van het feit dat het thuisfront ook ontzettend meereist en zich kapot geschrokken is. We genieten extra hard van al het moois dat we tegenkomen! Na het ongeluk heeft de Chinese regering trouwens alle ballonvaarten voor onbepaalde tijd verboden.
Maar goed, eerst terug naar onze reis van Shangri-La naar Yangshuo.
Voor de eerste en laatste keer hebben we in een slaapbus gezeten. Eigenlijk kon je het beter opgevouwen liggen, noemen! Voor een rit van 12 uur van Shangri-La naar Kunming maakte we de afweging om voor een paar knaken dit te doen. Rampzalig!!!! We lagen in het achterste gedeelte van de bus, met vijven naast elkaar. De ruimte per bed was ongeveer 60 cm, waardoor je nek aan nek, schouder over schouder in elkaar geweven lag. Esmee lag aan het raam waardoor ze met enige regelmaat frisse lucht kon happen en zweetvoeten kon ontvluchten. Bij aankomst om 06.00 uur in de ochtend hadden we gelijk nog een treinreis van 25 uur voor de boeg naar Yangshou in het zuidoosten van China. Misschien was vliegen toch een betere optie geweest.....
De omgeving van Yangshuo staat bekend om de rijstvelden tussen de geweldige karstgebergten. Voor een week hadden we een hostel geboekt bij een Nederlands echtpaar die op het platteland een mooi farmhouse runnen. Bij aankomst bleek dit ook echt een heerlijke omgeving te zijn om, na alle drukke steden, even te relaxen. Overigens vonden we dat we dit wel verdiend hadden!! De volgende ochtend hebben we fietsen gehuurd en zijn we de omgeving gaan verkennen. Het voordeel om dit met de fiets te doen is dat je tussen de geweldige natuur bijna geen toeristen tegenkomt. Na enkele uren rondgefietst te hebben, nemen we een gedeelte van de terugweg een bamboevlot (van maar 8 bamboepalen naast elkaar). Een probleem om de fietsen mee terug te nemen is er niet omdat ze semi primitief achterop het vlot gegooid worden, waarbij 40 procent van de fietsen nog in het water meedrijft. In de namiddag vonden we het tijd worden om een duik te nemen in de rivier. Achteraf geen succes, want op het moment dat Esmee het water inspringt zwemt een slang voorbij! Sjoerd durfde niet meer het water in en het was gelijk over met de pret.
De twee dagen daarna heeft het eigenlijk alleen maar geregend. In de ochtend zijn we naar een lokale markt geweest waar veel dieren in kooitjes rustig zitten af te wachten op wat komen gaat. Het is afgrijselijk om te zien, maar golden retrievers worden voor de marktganger zichtbaar verwerkt van levende hond tot stuk vlees. Het feit dat Sjoerd dit niet mocht filmen zegt eigenlijk al genoeg. Vreselijk! Na de regenachtige dagen hebben we het redelijk toeristische Moonhill beklommen. Het resultaat is een maanvormig gat in een grote rots op een hoogte van 525 traptrede. Bij terugkomst bij het farmhouse ontmoeten we Lex en Miranda, waarmee we 's avonds wederom gebruik hebben gemaakt van de goede keuken op de boerderij. De ochtend erna zijn we vroeg met de bus naar Xingping gegaan. Vanaf deze plaats is er een mogelijkheid om een bamboevlot tocht te maken over de Li rivier. Een alternatief was deze 25 km te voet te doen, door ongerept terrein langs de rivier. De warme dag maakte onze keuze eenvoudig! We besloten voor de relaxte tocht over het water te gaan met de geweldige natuur als uitzicht. Deze mooie bamboetocht zorgde wel voor lui zweet. Daarom besloten Lex en Sjoerd 's avonds om de volgende ochtend dezelfde tocht nogmaals te doen, alleen dan met de benenwagen. Een mooie hike van 5 uur die ons de weg liet volgen langs de Li Rivier. Esmee en Miranda hebben die dag kennis gemaakt met het spel Majong. Dezelfde avond nemen we de nachttrein naar Hong Kong. Omdat Hong Kong een onafhankelijk belastingparadijs is en niet meer bij China hoort, kiezen we er in Shenshen voor bij de douane een stempel te vragen om China uit te gaan. Tevens blijkt dit een veel goedkopere optie dan rechtstreeks de trein naar Hong Kong te nemen.
Hong Kong is groot en westers. In de avond gaan we naar de grootste lichtshow ter wereld, the symphony of lights. Deze projecteert zich op Hong Kong Island wolkenkrabbers. De volgende ochtend bezoeken we met de Peak Tram, Victoria Peak. Een berg op enkele honderden meters hoogte in de stad met als resultaat een schitterend uitzicht. Zo'n slecht uitzicht hebbenen wij echter nog niet gezien. De stad was namelijk door het weer helaas gesluierd in een dichte mist. We hebben onszelf daarna maar getrakteerd op een heerlijke lunch in de sjieke wijk Soho. De tweede dag zijn we naar Lantau Island gegaan. Je kunt daar met 'de langste' kabelbaan ter wereld naar 'de grootste' Boeddha gaan. Inmiddels weten we dat men in Azië erg goed is in alles het langste en grootste ter wereld te noemen. Wij hebben sterk onze twijfels of het ook echt zo was..... Laten we het er op houden dat het een mooie tocht met een best lange kabelbaan is naar een Boeddha boven op een berg. Na wat foto's zijn we met de lokale bus naar Tai O gereden; een klein vissersdorpje met huizen op palen. Je kon hier tevens de zee op om witte dolfijnen te spotten. Helaas lieten ze zich op het moment dat wij op zee waren niet zien. Gelukkig komen er nog meer kansen tijdens onze reis om dolfijnen te spotten.
's Avonds stond er weer een afspraakje gepland met Lex en Miranda. Zij reisde van Yangshou 3 dagen later achter ons aan naar Hong Kong. Lex had die avond afgesproken met een kennis. Martijn woont/ werkt al een jaar in Hongkong en kon ons wel iets meer vertellen over de stad. De afspraak stond om 20.00 uur op de 25e verdieping van het Prince's Building in de wijk Central. Bij binnenkomst in dat gebouw zagen wij in de lift al alleen maar mensen netjes gekleed in pak en cocktailjurk staan. Sjoerd stond er met zijn baard, korte broek en teenslippers!!! Bij aankomst boven, stonden Lex en Miranda ons al op te wachten met hetzelfde backpackers kloffie aan als wij! Door de dresscode mochten wij natuurlijk niet naar binnen. Na een half uur liepen we de betreffende Martijn bij de ingang tegen het lijf. Deze zakenman in pak was financieel directeur bij de Rabobank van Azië, Oceanie en India! Hij stond erop om ons die avond mee te nemen voor een etentje en een drankje in enkele leuke wijkjes in Hong Kong. Hier hebben we een gezellige avond gehad waarbij Martijn iedere keer sneller was met het trekken van zijn zwarte creditcard. Ach, als backpacker heb je het nog niet zo slecht....
Na een maand gereisd te hebben door China zit ons eerste land er alweer op. Wat hebben we al veel gezien en mee gemaakt! We nemen een vlucht van Hong Kong naar Ho Chi Minh City oftewel Saigon, in het zuiden van Vietnam. Tijd voor een nieuw land met nieuwe verhalen. Next time more.....
PS: door het slechte internet hier in Mui Ne dit keer alleen maar een reisverslag. De foto's volgen zo spoedig mogelijk!
Koude dagen in zuid-west China
Een enigszins onverwachts maar warm onthaal stond ons te wachten toen we 's avonds laat aankwamen in ons guesthouse in Lijiang. Omdat we wisten dat we laat zouden landen, hadden we vooraf alvast een guesthouse geboekt zodat we aan het begin van ‘Chinees holiday' verzekerd waren van een slaapplaats. In gebrekkig Engels probeert de bazin van het verblijf ons duidelijk te maken dat er een dubbele boeking is en er daarom geen slaapplaats voor ons is. Tegelijkertijd komt ze met een oplossing door naar de overkant van de straat te wijzen waar ze nog wel een plaatsje kan regelen. Om 22.00 uur 's avonds grijpen wij deze mogelijkheid voor dezelfde prijs met 2 handen aan. Al struikelend over de drempel komen we op een binnenplein in een gezellig Chinees feestgedruis. Op 3 oktober wordt dit jaar namelijk het Moon festival gevierd met cake, drank, muziek en een hoop gekke Chinezen. Dit festival wordt ieder jaar aan het begin van de vakantie gevierd. We hebben die avond onze tassen neergezet en mee gefeest met de groep. Ze vroegen of we zin hadden in thee of bier? Gezien de kou, op een hoogte van ruim 2200 meter, leek het Esmee wel lekker een kop thee te nemen. Thee is echter toch niet aanwezig, alleen een overvloed aan halve liter flessen bier. Esmee heeft die avond haar eerste halve liter soldaat gemaakt, zonder enige nare bijsmaak. Tegen middernacht werd er van ons verwacht om ook maar eens een liedje te zingen. Uiteindelijk hebben ze ons niet zover gekregen en probeerde wij ons maar van de domme te houden door de taalbarrière. Het muzikale niveau wat ze middels gitaar, jambe, mondharmonica en zang lieten horen, was van een dermate hoog niveau dat wij alleen maar gigantisch af zouden gaan met ons kattengejank!
De volgende ochtend zijn we het pittoreske en authentieke stadje Lijiang ingegaan. Het kenmerkt zich door smalle straatjes met ongelijke klinkers, smalle beekjesen winkeltjes waar middels handwerk allerlei toeristische prullaria gemaakt en verkocht worden. Ook is er een overvloed aan Chinese toeristen. Uiteindelijk komen we op een lokale markt waar ze verse groenten, fruit en kruiden te koop aanbieden. Esmee heeft haar fotocamera dan ook geen moment uit het oog verloren!
Halverwege de dag begint het onophoudelijk te regenen bij een koude temperatuur. We zijn naar ons kamertje gegaan en zijn zelfs in onze slaapzak gaan liggen!
5 oktober 2009: voor het eerst viert Sjoerd zijn verjaardag niet in Nederland. In het begin een beetje onwennig, maar na 5 minuten komt het besef dat het buitengewoon bijzonder is. Vanwege de ‘Chinees Holiday' wordt gedurende 10 dagen voor alle hotelkamers bijna de dubbele prijs gevraagd. Daarom zijn we die ochtend maar eens gaan rondkijken voor een goedkopere kamer. Twee straatjes verderop kunnen we voor de helft van het geld een kamer krijgen in een veel mooier hostel! We hadden geen bedenktijd nodig om alle spullen over te hevelen. De schone, maar natte kleding trekken we dan ook haastig van de waslijn. Zonder enige controle die we normaal gesproken altijd hebben, doordat alle kledingstukken opgeschreven staan....... In de middag weer veel sfeer opgedaan in het oude stadje Lijiang waar we de avond afgesloten hebben met een verjaardagsmaaltijd.
De dag daarna besluiten we fietsen te huren om naar het verderop gelegen dorpje Baijsha te fietsen. Een tochtje van ongeveer 8 km over mooie onverharde wegen, midden door de akkers brengt ons naar een plattelandsdorpje met 5 boerderijen. We weten niet waar we zijn, maar zien er veel boertjes bezig. Handmatig ploegen met een rund, maïskolven plukken en kleding wassen in een beekje. In Nederland is dit alleen nog in het openluchtmuseum te zien. Vier oude mannetjes van de tweede generatie zitten onder het genot van een pakje sigaretten het spel Majong te spelen. Bij toeval aangekomen in het dorpje Baijsha worden we verwelkomt door vrouw Lui Mei Zhi. Een zeer lief vrouwtje van 1,40 meter lang die erom bekend staat toeristen uit te nodigen voor de hot thee! We herkende deze oude vrouw gelijk van de foto's van Vincent en Elke (bedankt daarvoor!) die exact een week eerder zijn meegenomen voor de thee. Lui Mei Zhi toont haar goedhartigheid door versgebakken honingkoek, zonnebloempitjes, maïs en verse thee te serveren voor ons westerlingen. We zitten aan een mini-tafeltje in haar tuin waar we onder de indruk zijn van deze vrouw.
Sjoerd mocht naderhand met een stok proberen om verse perziken uit de boom te halen. Ondanks dat deze in de verste verte nog niet rijp zijn, krijgen we ze toch mee naar huis. Wanneer ze ook voor ons wil gaan koken, lijkt het ons verstandig om aanstalten te maken om te vertrekken.
Tijdens de fietstocht terug naar Lijiang ruikt Esmee Hollandse Nederwiet. We staan langs een veld vol wietplanten die klaar zijn om geknipt te worden. Wij hadden deze ontdekking graag aan Ted laten zien, om de tot niets opgeleverde zoektocht door de Nederlandse maïs te compenseren.
Er wordt wel eens gezegd dat blaffende honden niet bijten! In de doodlopende weg die we nemen, staat een hond op een afstandje te blaffen. Omdat we moeten omdraaien fietsen we er nogmaals voorbij en merkt Sjoerd dat die hond wel heel hard over het veld onze kant op komt rennen. Esmee bedenkt zich geen moment en schakelt enigszins onhandig haar versnelling op het buitenblad en spant haar kuitjes aan. Uiteindelijk is dit ons geluk geweest want deze agressief ogende hond nadert tot op enkele meters. 's Avonds hebben we met een Duits en Belgisch stel ergens gegeten en vervolgens nog een kroegje gepakt.
De volgende morgen gaat de wekker om 07.00 uur omdat we een bustrip van 5 uur naar Shangri-La op de planning hebben staan. Esmee pakt haar backpack in en merkt dat haar schone kleding die we enkele dagen eerder van de waslijn hebben gehaald niet compleet is. Haar Lacoste polo ontbreekt bij de kleding. Enige optie die we samen kunnen bedenken is dat deze bij het vorige guesthouse is achtergebleven. We bedenken ons geen moment om een straatje verder te informeren of er iets gevonden is. Tot grote verbazing heeft de, zo eerder vriendelijk ogende bedrijfsleider van het guesthouse, waar we de eerste 2 dagen verbleven, de polo aan!!!! Sjoerd heeft Esmee dan ook nog nooit zo woedend gezien. Het is onze vriendelijke vriend dan ook duidelijk om Esmee haar GESTOLEN Lacoste polo te verwisselen voor zijn oude vale t-shirt!!
Het dorp Shangri-La ligt op 3500 meter hoogte en ligt op de grens met Tibet. We merkten dit bij aankomst dan ook duidelijk aan onze ademhaling. Het is overdag gemiddeld een graad of 8. Toevalligerwijs kwamen we in het hostel weer het Duitse stel (Hendrik en Sofia) tegen waar we een dag eerder mee in de kroeg geëindigd waren. Al snel besluiten we met de Duitsers en Rob en Nynke (Nederlands stelletje) voor de volgende dag een chauffeur te regelen die ons het Napa Lake en een Tibetaanse gebedsplaats laat zien waar de Dalai Lama wordt geëerd als godsdienstig persoon. De autorit die dag is dan ook heel mooi. De route rondom het Napa Lake lijkt op een soort steppeklimaat afgewisseld met de bergen van de Pyreneeën.
Aan het eind van de dag stopt onze chauffeur bij een oude, achteraf gelegen boerderij en wil hij ons iets duidelijk maken. Na veel verwarring blijken daar zijn ouders te wonen en nodigt hij ons uit voor een rondleiding en de thee. Dit slaan wij, 6 westerlingen natuurlijk niet af. Bij binnenkomst op het plein van de boerderij zien we een andere wereld. Er lopen blaffende honden, kakelende kippen, knorrende varkens en kleine kinderen spelend in de stront. In het midden van het binnenpleintje op een stuk hout zit oma met een kromme rug (90 graden), haar gehele lichaam onder de vliegen, wezenloos voor zich uit te staren tussen al het dierlijk kabaal. Door de moeder van de chauffeur worden we naar binnen geroepen om boterthee te drinken en een stuk yakkaas te eten. In een donkere ruimte, met een kachel in het midden, worden we op de grond gezet en zitten we alle zes met verbijstering te kijken in welke wereld deze film zich afspeelt. De yakkaas smaakte naar een zure pruim en de thee met verse yak-koe-boter smaakte naar een soort champignonsoep-thee.
Door de oprechte uitnodiging bij deze mensen konden we de spijs en drank niet weigeren. Ook niet nadat herhaaldelijk de theekopjes weer werden bijgevuld. Een super ervaring om zo terug in de tijd te gaan!
De dag erna nemen we 's avonds de nachtbus en slaaptrein richting Guilin/ Yangshuo waar we op dit moment verblijven.
De megasteden Xi'an en Chengdu
Nadat we Beijing achter ons laten door een nachttrein te nemen naar Xi'an denken we dat we de grote drukte van de stad achter ons laten. Niets is echter minder waar. Zowel Xi'an en Chengdu (onze volgende bestemmingen) zijn drukke steden. Xi'an en Chengdu hebben beide ieder zelfs ruim 4 miljoen inwoners! Het voordeel van de drukte is dat er altijd wel iets te beleven valt of iets te zien is. Ons hostel in Xi'an blijkt vlak naast het Moslimkwartier te liggen. Dit is een wijk vol met winkeltjes en restaurantjes gerund door Chinese Moslims. We besluiten om hier ‘even rustig' doorheen te wandelen. Natuurlijk is het daar niet rustig maar barst het van de schreeuwende Chinezen, toeterende scooters en tuktuk's. Mooi om deze bedrijvigheid te zien. Het ene moment loop je voorbij een gesluierde mevrouw die in een soort mega-wok eten staat te bereiden, het andere moment loop je walgend voorbij een slager. De geur van het vlees wat vol met vliegen zit en al uren in de zon ligt is niet te harden! Hier in de buurt gaan wij dus NIET eten!
De volgende dag nemen we een locale bus om naar het Terracottaleger te gaan. Het leger is in 1974 bij toeval ontdekt en bestaat uit duizenden terracotta soldaten die als grafgiften mee gegeven zijn aan de eerste keizer van China (200-300 jaar voor Christus). Momenteel zijn er ongeveer 8000 soldaten opgegraven en er liggen nog duizenden soldaten en andere grafgiften onder de grond. Het indrukwekkende van dit alles is dat de soldaten gebaseerd zijn op echte mensen en op ware grote zijn. Iedere soldaat is identiek met zijn eigen kleding, haardracht en gezichtsuitdrukking!
De laatste dag in Xi´an besluiten we rustig aan te doen. In de ochtend bezoeken we een tempel waar we eigenlijk meer onder de indruk waren van een wel heel bijzondere hond! ´s Middags lopen we nog even door het Moslimkwartier om vervolgens ´s avonds wederom een nachttrein te nemen naar de volgende bestemming Chengdu. Dit keer nemen we een hardsleeper. Dit is een slaaptrein met cabines die je deelt met 6 personen. In ons geval betekende dit samen reizen met 4 andere Chinezen. Gelukkig zaten er een paar cabines verderop twee Nederlanders. We hebben de avond dan ook gezellig met Mark en Fanny doorgebracht. Omdat het wel goed klikte tussen ons besloten we de dag van aankomt ook samen te gaan eten. Wat een tegenvaller was die pekingeend en de kip vol met botten en pezen!
1 Oktober is de nationale feestdag van China. Dit jaar bestaat China 60 jaar. Sjoerd wilde deze dag ook feestelijk beginnen door een wel heel speciale massage te nemen. Een full-body massage van een uur (wees niet ongerust, het was zonder happy end). Door de taalbarrière heeft Sjoerd daarna 22 glazen bolletjes op zijn rug geplaatst gekregen. Esmee schrok zich bij Sjoerds thuiskomst helemaal te pletter. Er waren namelijk 22 grote, ronde bloeduitstortingen te zien!
In Beijing was er vanwege de feestdag een grote parade met machtsvertoon tot en met. We hebben gehoord dat dit zelfs de Nederlands televisie heeft bereikt! In Chengdu was er 's avonds een enorm vuurwerk waar wij dan weer van genoten hebben.
De grootste, zittende Boeddha van de wereld staat in Leshan. De Boeddha is 71 meter hoog en alleen zijn oor heeft al een lengte van 7 meter! Deze wilden wij natuurlijk ook zien. Helaas waren wij niet de enige. Bij aankomst bleek dat zowat half China dit ook op de foto wilde zetten! De 4 uur durende wachtrij hebben wij over geslagen en als alternatief hebben we samen met Mark en Fanny een speedboot gehuurd om de Boeddha vanaf het water te bekijken. Een mooi alternatief, want zo sta je niet tussen de voordringende, rochelende en vooral ons aanstarende Chinezen in de rij! 's Avonds vonden wij het na twee weken rijst happen wel eens tijd voor wat anders. We zijn naar de andere kant van de stad gereden en hebben daar heerlijk genoten van een Mexicaans diner! Om afscheid te nemen van Mark en Fanny zijn we daarna een super gezellige kroeg in gedoken. In deze kroeg zaten een stel vingervlugge Chinese vrienden te goochelen. Dit trok natuurlijk binnen no time onze aandacht. Die gasten waren echt super goed in kaarten weg toveren en nog veel meer andere trucs. Achteraf gezien denken we dat hun eigenlijke doel onze portemonnee was. We waren al op onze hoedde maar Mark voelde toch nog een vingervlugge Chinees aan zijn rechter broekzak zitten. Gelukkig was deze zak leeg en hebben we ons daarna meteen uit de voeten gemaakt!
Onze laatste dag in Chengdu had als hoogtepunt het Panda Breeding Centre. Dit is 's wereld enige centrum waar de grote panda wordt gefokt om zo te populatie in stand te houden. Van de vorige dag hadden we geleerd, en we waren dan ook om 8 uur 's morgens zowat de enige bezoekers. De panda's worden 's morgens gevoerd en zijn dan het meest actief. Het eten (40 kilo bamboe per panda per dag) kost ze zoveel energie dat deze beestjes de rest van de dag liggen te maffen! Super bijzonder om deze dieren in het echt te zien!
Later op de middag veranderd het weer in echt Nederlands koud en regenachtig herfstweer. Gelukkig is de Starbucks niet ver weg.
Omdat we het treinen een beetje beu waren hebben we 's avonds een vlucht genomen naar Lijiang. Inmiddels zijn we via Lijiang alweer door gereisd naar Shangri-La. Dit lezen jullie een volgende keer. Een klein tipje van de sluier: oude, smalle straatjes, een wietplantage tussen de maïs (ja Ted, we hebben hem toch nog gevonden) en een gestolen shirt!