Een enigszins onverwachts maar warm onthaal stond ons te wachten toen we 's avonds laat aankwamen in ons guesthouse in Lijiang. Omdat we wisten dat we laat zouden landen, hadden we vooraf alvast een guesthouse geboekt zodat we aan het begin van ‘Chinees holiday' verzekerd waren van een slaapplaats. In gebrekkig Engels probeert de bazin van het verblijf ons duidelijk te maken dat er een dubbele boeking is en er daarom geen slaapplaats voor ons is. Tegelijkertijd komt ze met een oplossing door naar de overkant van de straat te wijzen waar ze nog wel een plaatsje kan regelen. Om 22.00 uur 's avonds grijpen wij deze mogelijkheid voor dezelfde prijs met 2 handen aan. Al struikelend over de drempel komen we op een binnenplein in een gezellig Chinees feestgedruis. Op 3 oktober wordt dit jaar namelijk het Moon festival gevierd met cake, drank, muziek en een hoop gekke Chinezen. Dit festival wordt ieder jaar aan het begin van de vakantie gevierd. We hebben die avond onze tassen neergezet en mee gefeest met de groep. Ze vroegen of we zin hadden in thee of bier? Gezien de kou, op een hoogte van ruim 2200 meter, leek het Esmee wel lekker een kop thee te nemen. Thee is echter toch niet aanwezig, alleen een overvloed aan halve liter flessen bier. Esmee heeft die avond haar eerste halve liter soldaat gemaakt, zonder enige nare bijsmaak. Tegen middernacht werd er van ons verwacht om ook maar eens een liedje te zingen. Uiteindelijk hebben ze ons niet zover gekregen en probeerde wij ons maar van de domme te houden door de taalbarrière. Het muzikale niveau wat ze middels gitaar, jambe, mondharmonica en zang lieten horen, was van een dermate hoog niveau dat wij alleen maar gigantisch af zouden gaan met ons kattengejank!

De volgende ochtend zijn we het pittoreske en authentieke stadje Lijiang ingegaan. Het kenmerkt zich door smalle straatjes met ongelijke klinkers, smalle beekjesen winkeltjes waar middels handwerk allerlei toeristische prullaria gemaakt en verkocht worden. Ook is er een overvloed aan Chinese toeristen. Uiteindelijk komen we op een lokale markt waar ze verse groenten, fruit en kruiden te koop aanbieden. Esmee heeft haar fotocamera dan ook geen moment uit het oog verloren!

Halverwege de dag begint het onophoudelijk te regenen bij een koude temperatuur. We zijn naar ons kamertje gegaan en zijn zelfs in onze slaapzak gaan liggen!

5 oktober 2009: voor het eerst viert Sjoerd zijn verjaardag niet in Nederland. In het begin een beetje onwennig, maar na 5 minuten komt het besef dat het buitengewoon bijzonder is. Vanwege de ‘Chinees Holiday' wordt gedurende 10 dagen voor alle hotelkamers bijna de dubbele prijs gevraagd. Daarom zijn we die ochtend maar eens gaan rondkijken voor een goedkopere kamer. Twee straatjes verderop kunnen we voor de helft van het geld een kamer krijgen in een veel mooier hostel! We hadden geen bedenktijd nodig om alle spullen over te hevelen. De schone, maar natte kleding trekken we dan ook haastig van de waslijn. Zonder enige controle die we normaal gesproken altijd hebben, doordat alle kledingstukken opgeschreven staan....... In de middag weer veel sfeer opgedaan in het oude stadje Lijiang waar we de avond afgesloten hebben met een verjaardagsmaaltijd.

De dag daarna besluiten we fietsen te huren om naar het verderop gelegen dorpje Baijsha te fietsen. Een tochtje van ongeveer 8 km over mooie onverharde wegen, midden door de akkers brengt ons naar een plattelandsdorpje met 5 boerderijen. We weten niet waar we zijn, maar zien er veel boertjes bezig. Handmatig ploegen met een rund, maïskolven plukken en kleding wassen in een beekje. In Nederland is dit alleen nog in het openluchtmuseum te zien. Vier oude mannetjes van de tweede generatie zitten onder het genot van een pakje sigaretten het spel Majong te spelen. Bij toeval aangekomen in het dorpje Baijsha worden we verwelkomt door vrouw Lui Mei Zhi. Een zeer lief vrouwtje van 1,40 meter lang die erom bekend staat toeristen uit te nodigen voor de hot thee! We herkende deze oude vrouw gelijk van de foto's van Vincent en Elke (bedankt daarvoor!) die exact een week eerder zijn meegenomen voor de thee. Lui Mei Zhi toont haar goedhartigheid door versgebakken honingkoek, zonnebloempitjes, maïs en verse thee te serveren voor ons westerlingen. We zitten aan een mini-tafeltje in haar tuin waar we onder de indruk zijn van deze vrouw.

Sjoerd mocht naderhand met een stok proberen om verse perziken uit de boom te halen. Ondanks dat deze in de verste verte nog niet rijp zijn, krijgen we ze toch mee naar huis. Wanneer ze ook voor ons wil gaan koken, lijkt het ons verstandig om aanstalten te maken om te vertrekken.
Tijdens de fietstocht terug naar Lijiang ruikt Esmee Hollandse Nederwiet. We staan langs een veld vol wietplanten die klaar zijn om geknipt te worden. Wij hadden deze ontdekking graag aan Ted laten zien, om de tot niets opgeleverde zoektocht door de Nederlandse maïs te compenseren.

Er wordt wel eens gezegd dat blaffende honden niet bijten! In de doodlopende weg die we nemen, staat een hond op een afstandje te blaffen. Omdat we moeten omdraaien fietsen we er nogmaals voorbij en merkt Sjoerd dat die hond wel heel hard over het veld onze kant op komt rennen. Esmee bedenkt zich geen moment en schakelt enigszins onhandig haar versnelling op het buitenblad en spant haar kuitjes aan. Uiteindelijk is dit ons geluk geweest want deze agressief ogende hond nadert tot op enkele meters. 's Avonds hebben we met een Duits en Belgisch stel ergens gegeten en vervolgens nog een kroegje gepakt.

De volgende morgen gaat de wekker om 07.00 uur omdat we een bustrip van 5 uur naar Shangri-La op de planning hebben staan. Esmee pakt haar backpack in en merkt dat haar schone kleding die we enkele dagen eerder van de waslijn hebben gehaald niet compleet is. Haar Lacoste polo ontbreekt bij de kleding. Enige optie die we samen kunnen bedenken is dat deze bij het vorige guesthouse is achtergebleven. We bedenken ons geen moment om een straatje verder te informeren of er iets gevonden is. Tot grote verbazing heeft de, zo eerder vriendelijk ogende bedrijfsleider van het guesthouse, waar we de eerste 2 dagen verbleven, de polo aan!!!! Sjoerd heeft Esmee dan ook nog nooit zo woedend gezien. Het is onze vriendelijke vriend dan ook duidelijk om Esmee haar GESTOLEN Lacoste polo te verwisselen voor zijn oude vale t-shirt!!

Het dorp Shangri-La ligt op 3500 meter hoogte en ligt op de grens met Tibet. We merkten dit bij aankomst dan ook duidelijk aan onze ademhaling. Het is overdag gemiddeld een graad of 8. Toevalligerwijs kwamen we in het hostel weer het Duitse stel (Hendrik en Sofia) tegen waar we een dag eerder mee in de kroeg geëindigd waren. Al snel besluiten we met de Duitsers en Rob en Nynke (Nederlands stelletje) voor de volgende dag een chauffeur te regelen die ons het Napa Lake en een Tibetaanse gebedsplaats laat zien waar de Dalai Lama wordt geëerd als godsdienstig persoon. De autorit die dag is dan ook heel mooi. De route rondom het Napa Lake lijkt op een soort steppeklimaat afgewisseld met de bergen van de Pyreneeën.

Aan het eind van de dag stopt onze chauffeur bij een oude, achteraf gelegen boerderij en wil hij ons iets duidelijk maken. Na veel verwarring blijken daar zijn ouders te wonen en nodigt hij ons uit voor een rondleiding en de thee. Dit slaan wij, 6 westerlingen natuurlijk niet af. Bij binnenkomst op het plein van de boerderij zien we een andere wereld. Er lopen blaffende honden, kakelende kippen, knorrende varkens en kleine kinderen spelend in de stront. In het midden van het binnenpleintje op een stuk hout zit oma met een kromme rug (90 graden), haar gehele lichaam onder de vliegen, wezenloos voor zich uit te staren tussen al het dierlijk kabaal. Door de moeder van de chauffeur worden we naar binnen geroepen om boterthee te drinken en een stuk yakkaas te eten. In een donkere ruimte, met een kachel in het midden, worden we op de grond gezet en zitten we alle zes met verbijstering te kijken in welke wereld deze film zich afspeelt. De yakkaas smaakte naar een zure pruim en de thee met verse yak-koe-boter smaakte naar een soort champignonsoep-thee.

Door de oprechte uitnodiging bij deze mensen konden we de spijs en drank niet weigeren. Ook niet nadat herhaaldelijk de theekopjes weer werden bijgevuld. Een super ervaring om zo terug in de tijd te gaan!

De dag erna nemen we 's avonds de nachtbus en slaaptrein richting Guilin/ Yangshuo waar we op dit moment verblijven.