Wij nemen onze woorden terug over de slaapbus. Eerder zeiden we namelijk al nooit meer een slaapbus te nemen. Toch zijn we er weer in terecht gekomen! We hadden een touringcar-bus geboekt van Mui Ne naar Dalat. Een route van 140 km waar we 4 uur over zouden doen. We begonnen onze reis in een klein busje en halverwege werden we ergens afgezet om te wachten op een andere bus. En ja, hoor... we zagen hem aan komen rijden: ‘de slaapbus'. Natuurlijk kregen wij weer de achterste bedden in de bus, waarbij 5 mensen naast, of beter gezegd half op elkaar liggen. De beloofde 4 uur durende trip duurde daarnaast uiteindelijk 9 uur. En ja, de Vietnamese slaapbussen zijn net zo verschrikkelijk als de Chinese!

Na aankomst in het hostel in Dalat hebben we gelijk een 5 daagse tour geboekt met de Easy Riders door de Central Highlands. Een tocht van Dalat helemaal naar Hoi An, wat 850 km verderop ligt. Easy Riders zijn Vietnamese motormuizen die erg veel kennis over de omgeving hebben. Ze nemen je graag mee achterop hun motor, waarbij je bagage ook op de motor gebonden wordt en tevens als rugsteuntje dient. Vooraf hadden wij allebei een zeer hoge verwachting van deze trip, juist omdat je echt weg bent van het toerisme en op de meest bijzondere plekken komt.

's Avonds spreek je de tour af en betaal je ook gelijk een behoorlijk gedeelte aan. Achteraf beseffen we ons dat het nog maar de vraag is of ze je dan ook 's ochtends wel op komen halen. Gelukkig zijn onze Riders Mui en Thanh te vertrouwen en staan ze de volgende dag netjes om 8 uur op ons te wachten. We beginnen deze eerste dag bij het crazy house in Dalat zelf. Dit is een architectonisch hoogstandje, wat in 1990 ontworpen is door de dochter van een of andere Vietnamese minister. Ze heeft in Rusland architectuur gestudeerd en is daarna met dit nogal bijzondere project aan de slag gegaan. Het is met recht een vreemd huis te noemen.

Eigenlijk zijn we vrij snel na dit huis vertrokken richting de ongerepte omgeving van de Central Highlands. Een gebied waar geen enkele toerist te ontdekken valt en waar je het echte Vietnamese leven nog ziet. Een gebied waar de kinderen lachend naar je zwaaien en oudere mensen verbaasd naar je westerse gezicht kijken. Een gebied waar men nog echt verbaasd is over onze lichte huid, de grote voeten van Sjoerd en de beharing op zijn armen. Ook een gebied waar je met open armen ontvangen wordt bij minority-stammen die zo arm zijn, maar toch hun rijstwijn en bananen uit de kast halen, speciaal voor jou.

We beseffen ons hoe bevoorrecht dat we zijn om dit allemaal mee te mogen maken! Het is moeilijk te omschrijven hoe geweldig veel indruk deze trip op ons gemaakt heeft. We hebben zoveel gezien en mee gemaakt. We hebben onder andere koffie- peper- en rode curryplantages's bezocht. We hebben diverse enorme watervallen gezien. We zijn gaan kijken in een zijdefabriek en een bezemmakerij. Van een typisch Vietnamese begraafplaats naar een 91 jaar oude oorlogsveteraan. Van diverse minority dorpen, via de Ho Chi Minh trail en Charlie Hill naar de dichtbegroeide regenwouden. Onderweg op de motor vliegt het ene na het andere fotomoment aan je voorbij. Kortom een fantastische, niet te vergeten trip achterop de motor. Vanaf dag drie begint het helaas onophoudelijk te regenen waardoor wij kompleet ingepakt in een regenpak achterop de motor zitten. Dit mag de pret niet drukken; al is het wel jammer dat alle fotomomenten voorbij schieten zonder dat we ze kunnen vastleggen.

Op de vijfde en tevens laatste dag van onze tocht komen we aan in Hoi An. Een authentiek dorpje wat bekend staat om zijn lampionnetjes aan de huizen. Omdat ten zuiden van Hoi An een paar dagen ervoor een tyfoon langs geraasd is (vandaar onze vele regen), ziet het dorpje er een stuk minder interessant uit. Veel straten zijn onder water gelopen. We besluiten hier dan ook maar twee dagen te blijven. De laatste dag is het weer droog en verkennen we de omgeving met een scooter.

We reizen per trein door naar Hue waar we de tombes van keizer Tu Duc bezoeken en Esmee eindelijk weer eens geshopt heeft. Ze is helemaal blij met haar nieuwe korte broek en shirtje; en dat voor maar 20 euro! Zo goed als Hue begon, zo slecht eindigt het. Er vind zich een kleine ramp plaats. Esmee laat in een onoplettend ogenblik haar spiegelreflex camera op de grond vallen! Het gevolg is een hoop stress en een kapotte lens. Gelukkig blijkt de camerabody zelf niet kapot te zijn. Maar ja, zonder lens op de camera geen foto´s. En dat terwijl we voor de volgende dagen Halong Bay op het programma hebben staan. Een zeer fotogeniek stukje Vietnam! Esmee is compleet van de leg en Sjoerd rijdt het hele stadje af op zoek naar een fatsoenlijke camerazaak. Helaas zonder resultaat. We besluiten dan ook om onze route om te gooien en eerst richting Hanoi te treinen voor een nieuwe lens. Ons al gekochte treinkaartje richting Halong Bay kunnen we gelukkig nog omruilen.

En terwijl de bananenbomen, tapiocaplanten, kleine dorpjes en waterbuffels aan ons voorbij schieten, komen we dichterbij Hanoi waar we hopelijk een oplossing vinden voor onze kleine ramp.....