Nadat we al behoorlijk wat kilometers op de teller van onze Spaceship (met de naam Neo) hebben staan, gaan de rituelen er langzaam insluipen. Zo zwaaien we bijvoorbeeld naar elke rode, mede Spaceship-bolide bestuurder en blijven we strak voor ons uitkijken wanneer er een groene Jucy of beschilderde Escape camper voorbij rijdt; het zijn tenslotte onze concurrenten! Sinds ons bezoek aan de Fox en Franz Josef gletsjers maken we op bovenstaand echter één uitzondering: De Wicked camper met ontzettend foute teksten en graffiti, genaamd Beaver. Wanneer deze camper in het zicht komt zwaaien we niet alleen, maar knipperen we uitbundig met onze lichten en maakt de claxon overuren. En tja, Beaver zijn we behoorlijk vaak tegen gekomen....

De Fox en Franz Josef gletsjers zijn twee enorme gletsjers aan de achterkant van Mt. Cook op het zuidereiland van Nieuw Zeeland. Het bijzondere aan deze gletsjers is dat ze bijna doorlopen tot aan de zee en eindigen in een regenwoud met de daarbij behorende temperaturen. Nadat we bij Fox al wat van het ijs geproefd hebben, boeken we een hike van 4 uur over en door de Franz Josef gletsjer. Van de gids krijgen we een regenjas (???) en er worden crampons onder onze schoenen gebonden. Al snel lopen we midden tussen de ijsspleten door en begrijpen we waarom een regenjas toch wel handig is. Het ijs smelt in deze spleten namelijk enorm! Midden tussen het ijs maken we kennis met een leuk Nederlands stel uit Amsterdam; Cretien en Nienke. Jawel, de eigenaren van Beaver.

De volgende dag nemen we alweer afscheid; niet wetende dat dit maar tijdelijk is. We reizen door naar Kaikoura voor ons volgende avontuur: de walvissen! We stappen op een boot en al snel zien we op een paar meter afstand van de boot een van deze reuzen zwemmen. De walvissen komen een paar minuten aan het oppervlak om te ademen en duiken dan weer de diepte in om 45 minuten onder water te blijven. We zien drie keer een walvis en elke keer als hij bovenkomt is de hele boot stil van bewondering. Wat een imposante beesten! En dan te bedenken dat je maar 25 procent van het dier boven water ziet!

Na het walvis-spotten parkeren we onze Spaceship om wat zeehonden van dichtbij te bekijken. Hier komt echter weinig van want onze Neo staat pal naast Beaver op de parkeerplaats!

Onderweg naar het Abel Tasman National Park belanden we met onze camper midden tussen een groep schapen die de weg oversteken. Dit is het echte Nieuw Zeeland! In een piepklein dorpje aan het begin van het NP besluiten we te gaan wildkamperen. We kiezen een mooi plekje uit, met uitzicht over de zee. Beetje zuur dat naast dit plekje een groot bord staat met 'no camping' erop. We wagen het er toch op met gevolg dat Esmee geen oog dicht heeft gedaan. Elke keer dat ze ook maar een auto dreigde te horen, zat ze rechtop om tussen de gordijntjes door te gluren. Sjoerd heeft zich kapot gelachen!

Een beetje moe rijden we de daarop volgende ochtend naar de supermarkt. We zijn echter ineens klaarwakker als een bekende camper voorbij komt. We gooien het stuur om en even later staan we samen met onze Nederlandse vrienden in de supermarkt om inkopen te doen voor de barbecue. We besluiten de volgende dag met z'n vieren te gaan zeekajakken. Vol goede moed peddelen we de baai uit en al bij het eerste eilandje zwemt en een jonge zeehond om ons heen. Hij is zo nieuwsgierig dat hij bijna op de kajak van Cretien en Nienke kruipt! Als we verder peddelen zien we nog meer zeehonden op de rotsen liggen. Het water is rustig en de zon schijnt volop; ideaal weer dus. We trekken de kajaks het strand op en lopen naar een mooie baai om te lunchen.

Als we echter terug komen bij de kajaks blijkt het weer wat veranderd te zijn. Zo mooi en rustig als de dag begon, zo heftig waait het na de middag. Al tijdens het instappen merken we dat de terugweg bikkelen wordt. Door de harde wind gutst het water de kajak in. Vol goede moed gaan we op weg en peddelen als een dolle. De wind staat echter recht op kop en het zeewater vliegt letterlijk om onze oren! We komen maar langzaam vooruit en zijn kapot. Toch willen we ons niet laten kisten en gaan met zure armen door. Als we de baai in willen kajakken richting het dorpje blijkt de wind alleen maar sterker te zijn geworden. We geven alles maar in plaats van dat we vooruit gaan, blaast de wind ons alleen maar verder de zee op! De kajak is bijna niet meer te besturen en inmiddels staat Esmee behoorlijke doodsangsten uit. Wat een hel, hoe komen we in hemelsnaam terug? We proberen zo goed en zo kwaad als het kan recht voor de golven te varen om te voorkomen dat we kapseizen. Vooruit komen we allang niet meer. Als er een watertaxi voorbij komt worden we terug gestuurd naar het dichtstbijzijnde stand. Het blijkt te gevaarlijk te zijn om verder te kajakken en we gaan het never halen. Trillend en blauw van de kou trekken we de kajak door de branding het stand op om anderhalf uur later met een speciale boot opgehaald te worden. Na een warme douche bekomen we wat van de schrik en bestellen met z'n vieren pizza's. Dat hebben we wel verdiend!

Omdat we voor de komende dagen wel genoeg actie achter de kiezen hebben, parkeren we de volgende dag onze Spaceship op een rustige camping in de Marlborough Sounds. Als we 's avonds na de afwas terug naar Neo lopen, staan we perplex. Daar zijn ze weer; Cretien en Nienke! We laten het zuidereiland achter ons en stappen op de boot richting Wellington waar we het Te Papa museum bezoeken. Dit is een leuk, interactief museum waar allerlei zaken getoond worden die met Nieuw Zeeland te maken hebben. Er staat onder andere een huis waarin een aardbeving nagebootst wordt. Zodra we dit huis uitstappen, lopen we bijna tégen Cretien op. Zij hadden een boot eerder en we hadden echt niet meer verwacht om ze nog een keer te zien, zeker niet in een grote stad. Het is haast te bizar voor woorden! Helemaal als we elkaar de dag erna wéér op een camping tegen komen: Hallo, daar zijn we weer!!!!!

Via de mooie, onverharde Whanganui River road rijden we richting het Tongariro NP. We willen hier een hike gaan lopen van 19,4 km. Deze hike loopt midden tussen een aantal vulkanen door en schijnt super mooi te zijn. Helaas wordt er voor de dag erna slecht weer opgegeven dus moeten we een dagje extra wachten. De tocht stond hoog op ons verlanglijstje en blijkt ook echt de moeite waard! Als we om half 8 beginnen met lopen is het ijskoud en zijn we blij met de driedubbele laag kleding.

Na ongeveer een kilometer gelopen te hebben blijkt nog eens hoe koud het is. De ijspegels hangen langs het beekje! Het heeft 's nachts gevroren! Sjoerd besluit halverwege de tocht nog een extra fitnesslevel op te zoeken en klimt de megasteile en 2290 meter hoge Mt. Ngauruhoe op. Deze vulkaan is sinds de Lord of the Rings trilogie beter bekend als Mt. Doom. Deze slopende tocht, zonder route-aanduiding bestaat alleen maar uit losse kiezels en lavaresten. Op handen en voeten klimt Sjoerd naar boven en schuift, nadat hij van het uitzicht genoten heeft, twee keer zo snel naar beneden. Met schoenen vol kiezels komt hij enthousiast weer terug. Tijdens de 19,4 km loop je van mossige vlaktes naar steile vulkaankraters, van aquablauwe meertjes naar grasduinen om te eindigen in het regenwoud. Deze tocht is inderdaad een van onze hoogtepunten van de reis door Nieuw Zeeland. Moe maar voldaan kruipen we die avond ons bedje in.

Op 20 maart rijden we de stad van de rotte eieren binnen. Omdat Rotorua op de rand van een aardkorst ligt, is het hele gebied thermisch actief. In Wai-O-Tapu geothermal wonderland zie je overal om je heen stomende hot springs, explosieve geisers en borrelende modderpoelen. De kleuren variëren van groen naar geel, naar oranje en zelfs paars. Na twee uur door het park gewandeld te hebben zijn we de zwavelgeur moe en houden we het voor gezien. We bezoeken een Maori dorp en wonen een traditionele ceremonie bij. Sjoerd vindt deze geldklopperij echter niet opwegen tegen de gegeven informatie over de Maori cultuur en dus rijden we door naar het noordoostelijke Comandel schiereiland. Onze laatste dagen op het noordereiland slijten we met het luieren op het strand in mooie afgelegen baaien. We bezoeken Cathedral Cove en vermijden het te toeristische Hot water beach.

Niet lang daarna is het alweer tijd om onze Neo in Auckland terug te brengen naar zijn oorspronkelijke eigenaar. We hebben genoten van de vrijheid van een camper maar na 5500 km op de teller in Australie en 5000 km in Nieuw Zeeland is het mooi geweest. We zijn toe aan wat meer rust en vliegen daarom op 26 maart naar Fiji om 7 dagen te genieten op een bountystrand. Inmiddelszijn wij alweer naarLA gevlogen en hebben daar Moeder Martha en Ton in de armen gesloten.Het reisverslag over paradijselijk Fiji volgt snel!