Vrijdag 9 april stonden wij op een voor ons inmiddels vertrouwde plek: het vliegveld. Dit keer was het echter toch net even anders. Het vliegveld van Mexico City was namelijk het startpunt van onze reis naar huis. Via Londen zouden we de volgende dag namelijk op Schiphol landen. Tja, dan wordt het natuurlijk een heel ander verhaal en voelt het allemaal niet meer zo vertrouwd....

We zijn ons ineens heel bewust van het feit dat we de laatste keer inchecken, de laatste keer een stempel in ons paspoort krijgen en ook de laatste keer een vliegtuighap voorgeschoteld krijgen. Als we eenmaal in het vliegtuig in onze ‘vertrouwde' stoelen plaats nemen, moeten we toch wel even slikken. We hebben ontzettend veel zin om naar huis te gaan maar tegelijkertijd beseffen we ook dat onze reis, waar we bijna twee jaar naartoe geleefd hebben en waar we 7 maanden van genoten hebben bijna voorbij is. 204 dagen geleden begonnen we aan de reis van ons leven. Het voelde als een oneindige periode weg uit Nederland, op zoek naar het avontuur. Maar wat is het snel gegaan!

Alsof het allemaal al voorbij is, beginnen we tijdens de vlucht terug naar Nederland herinneringen op te halen. Voordat we het weten moeten we in Londen overstappen op onze echt laatste vlucht van deze reis; destination Amsterdam. En terwijl wij nog op onze backpacks staan te wachten, zien we, aan de andere kant van het aankomstglas, een heus welkomstcomité klaar staan. We wisten dat de ouders van Sjoerd ons op zouden komen halen maar er staan veel meer bekende gezichten naar ons te lachen! Roos, Martijn, Lisette en Jos zijn er ook bij, compleet met bloemen en ballonnen! Als wij iedereen blij in de armen vliegen, komen tot onze verbazing Marten, Anne en Roger ook nog eens aanlopen. Wat een super welkom!!!!

Na een kopje thee en een echte Hollandse HEMA rookworst zijn wij weer een beetje terug op aarde en beseffen we dat alles meteen weer zo vertrouwd is. Er is weinig veranderd en het voelt bijna alsof we niet weg geweest zijn.

Nu zijn we echt ‘thuis' en na een paar dagen zijn we ons daar steeds meer bewust van. Ook al kunnen we ons eigen huis nog niet in, we wennen snel aan Nederland. Stiekem vinden we het wel weer lekker om op bekend terrein te zijn. Niet uit de rugzak leven en weer eens andere kleren aan is heel lekker.

Op 18 mei krijgen we dan eindelijk de sleutel van ons eigen huis in Roosendaal terug. Na een goede schoonmaak- en schilderbeurt is het ook weer echt óns huis en kunnen we hardop zeggen dat de HELE reis gegaan is zoals we vooraf gehoopt hadden! We hebben geen enge ziektes opgelopen, hebben geen extreem natuurgeweld mee gemaakt, zijn niet beroofd en het belangrijkste van alles: we zijn samen terug gekomen. Natuurlijk hebben we momenten gehad dat we elkaar wel achter het behang wilden plakken, maar 7 maanden lang op elkaars lip zitten ging ons eigenlijk super goed af!

We zijn 15 keer de grens over gegaan, hebben 19 vluchten achter de rug en hebben ruim 70.000 km afgelegd met vliegtuig, trein, bus, auto, boot, taxi, fiets, camper, scooter, tuktuk, riksja en natuurlijk met onze eigen benenwagen. We kunnen terugkijken op een droom die is uitgekomen!

Veel mensen vragen ons nu wat het mooiste is wat we gezien hebben of wat het meeste indruk op ons gemaakt heeft. Het is echter heel moeilijk om in woorden uit te drukken hoe het voelt om zoveel verschillende landen te bezoeken, zoveel culturen en religies te ervaren, zoveel natuurverschijnselen te bewonderen en zoveel verschillende mensen te ontmoeten. Juist de combinatie van dit alles is het mooiste en heeft het meeste indruk gemaakt. Toch springen er sommige momenten wel uit. Dit zijn de momenten waarbij we de adrenaline door onze aderen voelden gieren of het kippenvel van kop tot teen op onze huid voelden staan:

• De stilte op de immense Chinese Muur
• Boterthee drinken bij een familie in Shangri-La (China)
• De karstgebergten van Yangshuo (China)
• Achterop de motor bij de Easy Riders (Vietnam)
• Tussen de rijstvelden wakker worden in Sapa (Vietnam)
• Duiken met zeeschildpadden en haaien in Semporna (Maleisisch Borneo)
• De wilde olifanten en orang utans in de dichte jungle van de Kinabatangan (Maleisisch Borneo)
• Kanoën tussen de krokodillen (Maleisisch Borneo)
• Het einde-van-de-wereld gevoel achterop de scooter richting Tangkahan (Sumatra)
• Olifanten wassen in Tangkahan (Sumatra)
• De onderwater ontmoeting met pijlstaartroggen (Gili Meno/ Bali en Fiji)
• Spelende dolfijnen langs onze boot (Bali)
• De zwoegende arbeiders op het Ijen plateau (Java)
• Esmee die over Fraser Island vliegt (Australië)
• Snorkelen in het Great Barrier Reef (Australië)
• Het ontbijtje bij zonsopkomst voor Uluru (Australië)
• Skydiven in Wanaka (Nieuw Zeeland)
• Onze bijna-dood ervaring tijdens het zeekajakken in Abel Tasman NP (Nieuw Zeeland)
• De zon zien opkomen tijdens de Tongariro Crossing (Nieuw Zeeland)
• Een kerkdienst op Fiji bijwonen met Palmzondag
• De zonsondergang op Fiji

Door de confrontatie met allerlei culturen en gebruiken hebben we een hoop kennis en ervaring erbij gekregen. Na 7 maanden reizen merken we dat we anders in het leven staan. We hebben regelmatig tegen elkaar gezegd dat de plaats waar je wiegje heeft gestaan ontzettend bepalend is voor de kansen die je in je leven krijgt. Voor een kindje dat geboren wordt vlak bij het Ijen plateau ziet de toekomst er heel anders uit.... Deze gedachte zet je wel even met beide benen op de grond en je leert ineens heel goed relativeren.

Een andere vraag die mensen ons regelmatig stellen is wanneer we de volgende wereldreis gaan maken? En, ondanks het feit dat we een GEWELDIGE reis hebben gehad, zal dit toch een once-in-a-lifetime ervaring blijven. Aan de ene kant missen we het avontuur van het reizen en kost het wat moeite om weer in het voorspelbare ritme te leven, aan de andere kant is het juist ook weer heel erg fijn om onze familie en vrienden dicht om ons heen te hebben en beseffen we dat Nederland een heel prettig land is om te wonen. We zullen absoluut wel blijven reizen, want ons verlanglijstje met landen is mogelijk alleen maar groter geworden, maar niet meer voor zo'n lange periode.

Tenslotte willen we iedereen bedanken die met ons ‘meegereisd' heeft. Het was erg leuk om alle lieve, leuke en grappige reacties op onze site te lezen, wetende dat jullie mee genoten! Zodra de bergschoenen en teenslippers weer de backpack ingaan, laten we het jullie weten!