Bula, oftewel hallo horen we 6 dagen lang op Fiji. Wanneer we op het hoofdeiland van Fiji aankomen, krijgen we ons meest persoonlijke welkom ever. Voorbij de douane staat een groepje oude mannetjes en vrouwtjes met gitaar te zingen en krijgt iedereen een schelpenketting om! De bounty sfeer zit er gelijk goed in wanneer iedere local ons met Bula begroet. Al snel merken we dat het niet alleen nodig is om onze horloge te verzetten. We moeten ons ook over geven aan ‘Fiji-time'. Dit betekent dat alles hier twee tandjes langzamer verloopt. We zitten als snel een uur binnen bij een tourbureau om even een bootticket te regelen. In Nederland zou dit binnen twee minuten uitgeprint zijn maar in Fiji schrijven ze met de hand een hele brief.

De volgende ochtend vertrekt onze boot naar de Yasawa eilanden waar we 5 nachten verblijven in het Octopus Resort. Na aankomst bij ons eiland kan de boot niet aan wal komen en komt een klein bootje ons ophalen. Het koraal bij ons resort blijkt nog zo goed intact, dat het alleen maar beschadigd wordt wanneer grote boten dit mooie stukje natuur passeren. Eenmaal aangekomen staat er op het strand weer een welkomstcomité met gitaar en zang!

Het eiland waar we verblijven bestaat uit 4 dorpjes met op zichzelf staande gemeenschappen en 1 geweldig resort. Een massatoerisme-gevoel hebben we dan ook helemaal niet. Om 18.30 uur dezelfde avond staat ons een welkomstceremonie voor nieuwe gasten te wachten. Dit ritueel bestaat uit het drinken van Kava. Deze zelfgemaakte drank met een grijs/ lichtbruinige kleur, zorgt ervoor dat na één kopje onze tong aardig verdoofd is. Na het derde kopje heeft Sjoerd dan ook het idee dat hij bij de tandarts vandaan komt na een stevige verdoving! De eilandbewoners drinken dit aparte goedje dagelijks, om zo een fit gevoel te krijgen.

Op zondagochtend krijgen we de kans om het dorpje te bezoeken waar 350 mensen in primitieve hutjes leven. Op deze dag kunnen we ook de kerkdienst bijwonen. Toevallig is het palmzondag en wordt de dienst bijna geheel verzorgd door de kinderen uit het dorp. Door hun ouders zijn ze op hun best aangekleed en met het colbert of de stropdas van hun vader zorgt dit voor prachtige plaatjes en een hele bijzondere dienst. De kinderen genieten van alle aandacht van de toeristen en vinden vooral de fotocamera van Esmee erg interessant.

Halverwege de week komen we Rob uit Amsterdam tegen. Met deze excentrieke persoonlijkheid hebben we veel lol. Wanneer Sjoerd hem uitlegt wat vessel, strepke en skinny fleppers in Brabant betekent, kan zijn avond niet meer stuk. Rob had de gave om in drie dagen tijd een drankrekening op te bouwen van $500,- (exclusief maaltijden en overnachting). Het was dan ook niet verwonderlijk dat hij er pas na drie dagen achter komt dat het niet Ruud en Esmee is maar Sjoerd en Esmee....

Vanaf het eerste moment dat we op Fiji aankomen, zijn we verliefd op de lokale bewoners. De oprechtheid en de passie waarmee ze werken en leven is ongekend. Van hun gezichten straalt daadwerkelijk af dat ze geen zorgen hebben. Doordat wij ons vanaf het moment van aankomst hebben overgegeven aan de Fiji-time, vliegen de dagen ook voorbij met zwemmen, snorkelen, lezen en genieten van het heerlijke locale eten. De laatste avond op Fiji beleven we de mooiste zonsondergang ooit. Esmee is niet te houden en rent werkelijk het hele strand over om met haar spiegelreflex de juiste foto's te schieten.

Laat op de avond van 1 april staat de vlucht van Fiji naar Los Angeles op het programma. Dit betekent dat we over de legendarische datumgrens vliegen. Eenvoudig gezegd betekent het dat we deze dag 2x meemaken. Op onze 2^e keer 1 april ontmoeten we moeder Martha en Ton in Los Angeles. Naar dit fijne moment hebben we lang uitgekeken, omdat de laatste keer immers al een half jaar geleden is. Martha en Ton reizen voor drie weken met een camper door Amerika. Het is grappig om te zien wat voor Amerikaanse begrippen een camper moet voorstellen. Een gigantisch ruimteschip wat meer op een vrachtwagen lijkt, komt ons ophalen van het vliegveld! Omdat we in de camper onder het genot van een hapje en drankje gezellig aan het bijkletsen zijn, verdwalen we gelijk in de chaos van de drukke avondspits van LA.

Omdat we elkaar maar drie dagen zien, worden deze dagen gelijk vol gepland. We starten de volgende ochtend met het bekijken van het Hollywood Sign vanaf een rustig plekje. Wanneer we daarna uitkomen in Hollywood zelf en de Walk of Fame bezoeken, zijn we daar snel klaar. Het is een behoorlijk opgeklopte toeristische trekpleister met veel Amerikaanse poeha erom heen. Op Rodeo Drive is het haast verplicht om met een Porsche, Mercedes of Ferrari langzaam langs alle peperdure winkels te rijden. Ton laat echter zien dat het met een camper ook mogelijk is! De derde en alweer laatste dag samen beginnen we met een kijkje te nemen in de wijk Beverly Hills. Natuurlijk wordt er door een enkele multi-miljonair afgunstig gekeken wat een camper in hun straat te zoeken heeft. De minimale waarde van een auto in de straat mag immers niet onder de €150.000 liggen. We kijken onze ogen uit naar hoe belangrijk de bewoners uit deze wijk zich voelen. Het is daar echt zien en gezien worden.

Eind van de middag rijden we naar Monica Beach. Zou er misschien nog een Baywatch opname bezig zijn waar David Hasselhof rond rent? Of waar Pamela Anderson haar drijvers in het water gooit? Natuurlijk niet! Het enige wat we zien en herkennen zijn de houten strandwacht huisjes. Een foto van heel dichtbij mogen we niet maken omdat de pionnen aangeven hoe belangrijk de houten hutjes van tv zijn. We sluiten onze korte 3-daagse ontmoeting af met wildkamperen op 3 minuten afstand van het vliegveld. Martha vertrouwt het in eerste instantie niet. Wat nu als we vannacht weggestuurd worden? Wanneer ze de volgende ochtend ziet dat de lucht nog in de banden zit, haalt ze opgelucht adem. We nemen op het vliegveld afscheid na 3 gezellige dagen met elkaar. Ton en Martha vervolgen hun route naar San Diego en wij vliegen door naar Mexico City.

Mexico City is de op-een-na-grootste stad van de wereld en met haar 25 miljoen inwoners is het tevens een van de vervuilste en gevaarlijkste steden van de wereld. Als we het vliegtuig uitstappen, verwachten we dan ook niet echt veel van deze stad. Het blijkt allemaal wel mee te vallen. Natuurlijk is er veel smog en zie je op iedere hoek van de straat een groepje politieagenten staan. Het is echter ook een mooie stad met veel oude, historische gebouwen.

Toch is dit ook een stukje Centraal Amerika waar je wel even wat anders met je spullen om moet gaan. Waar we in Azië en Oceanie gemakkelijk met onze fotocamera over straat konden lopen; moeten we het hier doen met de camera even uit de tas halen en hem na de geschoten foto zo snel mogelijk weer terug stoppen. De locals kijken ons al aan, maar wanneer je dan ook nog met een camera van formaat gaat zwaaien, ben je toch een doelwit. Voor Esmee erg lastig want ze ziet het ene plaatje na het andere aan haar neus voorbij schieten. We brengen onze dagen in Mexico City vooral door met cultuur opsnuiven en het bezoeken van een aantal kerken en musea. Op de derde dag gaan we naar de Basiliek van Guadeloupe en de piramides van Teothihuacan. Deze piramides liggen zo'n 50 km buiten de stad en onderweg hier naartoe zien we ook de wat armere wijken van de stad. De piramides zijn geen overblijfselen van de Azteken (zoals wij dachten) maar van een onbekend volk wat onder mysterieuze omstandigheden uitgestorven is. 's Avonds genieten we met een aantal medereizigers van het goede Mexicaanse eten.

Onze laatste activiteit in Mexico City is het bezoek aan de kanalen van Xochimilco. We stappen hier op een kleurrijk bootje en voelen ons in het Venetië van Mexico. Tijdens de boottocht wordt er tegen betaling voor je gezongen en muziek gemaakt. Hier doen wij natuurlijk niet aan mee. We zijn niet voor niets Hollanders en hebben onze naam hoog te houden.

Na zeven maanden reizen hebben we veel mooie landen gezien en mogen proeven van diverse culturen. Tijdens deze maanden hebben we niks gelaten en alles gezien en gedaan wat we voor ogen hadden. Dit heeft ervoor gezorgd dat de schatkist nu bijna leeg is. Australië en Nieuw Zeeland hebben er qua budget harder ingehakt dan we vooraf bedacht hadden. Tevens staan er bij thuiskomst ook nog enkele kostenposten voor de deur waar we rekening mee moeten houden qua geld. Dan zit er maar 1 ding op.........
Wij komen a.s. zaterdag terug naar huis! Om 18.15 uur landen we in Amsterdam.
Het is jammer dat we de laatste maand reizen door Mexico, Belize en New York niet af kunnen maken. Maar we beseffen ons ook wat we tot nu toe allemaal gezien hebben en voelen ons bevoorrecht.

Tot snel!

De foto's bij dit reisverslag volgen op korte termijn.